دسته بندی نشده

چند باور غلط درباره انقراض دایناسورها

باورهای مختلفی در خصوص انقراض دایناسورها مطرح است. بسیاری از این باورها نادرست است. در این مطلب به چند باور غلط درباره انقراض دایناسورها پرداخته‌ایم. باورهایی که برخی از آن‌ها را بارها شنیده‌ایم.

همه می‌دانیم که دایناسورها ۶۵ میلیون سال پیش بر اثر اتفاقی که دلایل مختلفی را به آن نسبت می‌دهند از روی زمین محو شدند. این انقراض ابهامات بسیاری دارد. اینکه چطور جاندارانی به این بزرگی و سخت پوستی یک شبه از روی زمین محو شدند همچنان سؤالی است که پاسخ مشخصی ندارد. مسئله‌ای که همچنان زمین شناسان و دیرینه شناسان به دنبال یافتن پاسخ آن هستند. اما در اینجا چند باور غلط را درباره انقراض دایناسورها بیان کرده‌ایم که گهگاه به عنوان حقیقتی قطعی در خصوص انقراض دایناسورها بیان می‌شود.

دایناسورها در یک چشم بهم زدن و در یک زمان از روی زمین محو شدند

باتوجه به اطلاعات موجود انقراض کرتاسه براثر برخورد دنباله دار یا شهاب سنگی پیش آمده است که حدود ۶۵ میلیون سال قبل در جایی در دهانه چیکسالوب در مکزیک با سطح زمین برخورد کرد. البته این موضوع به این معنی نیست که دایناسورها بلافاصله پس از این برخورد از بین رفتند. برخورد شهاب سنگ باعث ایجاد ابر غباری غول پیکری شد که جلوی خورشید را می‌گرفت.

این اتفاق باعث شد که پوشش گیاهی زمین به تدریج از بین برود و در نتیجه آن دایناسورهای گیاهخوار از بین رفتند و در ادامه دایناسورهای گوشتخواری که از این دایناسورهای گیاهخوار تغذیه می‌کردند نیز منقرض شدند. این فرآیند بیش از ۲۰۰ هزار سال طول کشید که البته در مقیاس زمین شناسی به یک چشم بهم زدن می‌ماند.

دایناسورها تنها جانوران منقرض شده در ۶۵ میلیون سال گذشته بودند

دانشمندان معتقدند شدت برخورد شهاب سنگ انرژی برابر با میلیون‌ها بمب هسته‌ای داشته است و بر همین اساس دایناسورها نمی‌توانستند تنها موجودات از بین رفته باشند. با این وجود درحالی که گونه‌های مختلفی از پستانداران، پرندگان، گیاهان و بی مهرگان ماقبل تاریخ بر اثر این برخورد از روی زمین محو شدند موجوداتی هم از این مهلکه نجات پیدا کردند تا دوباره زمین را بسازند. در این بین دایناسورها، پتروزارها و خزندگان دریایی شانس زیادی برای زنده ماندن نداشتند و یکی پس از دیگری منقرض شدند.

دایناسورها اولین قربانیان انقراض جمعی بودند

این موضوع درست نیست و دایناسورها در انقراض بزرگ قبلی که ۲۰۰ میلیون سال پیش رخ داده زنده مانده‌اند. انقراضی که به انقراض پرمین-تریاسه معروف است. در این مرگ جمعی که ناشی از برخورد شهاب سنگ بود تا ۷۰ درصد گونه‌های جانوری و بیش از ۹۵ درصد گونه‌های ساکن اقیانوس به طور کامل از روی زمین محو شدند. تنها گونه جانوری خوش اقبال در این انقراض آرچوسورها بودند که سی میلیون سال بعد با پایان دوره تریاسه به صورت اولین دایناسورها تکامل یافتند.

دایناسورها همچنان وجود دارند

به طور قطع نمی‌توان گفت که همه گونه‌های دایناسور در آن انقراض از بین رفته‌اند. با این وجود باتوجه به اینکه تاکنون هیچ فسیل دایناسوری مربوط به دوره‌ای نزدیکتر از ۶۵ میلیون سال پیش کشف نشده است نشان می‌دهد که دایناسورها به طور کامل در پایان دوره کرتاسه منقرض شده‌اند.

انقراض دایناسورها به علت جثه بزرگ آنها بود

وزن ۵۰ تنی تیتانازور که در پایان دوره کرتاسه زندگی می‌کرد نشان از این است که این جانور باید صدها کیلوگرم گیاه به صورت روزانه می‌خورد تا زنده بماند و با از بین رفتن پوشش گیاهی به راحتی از بین رفته است.

انقراض به وسیله شهاب سنگ فقط در حد نظریه است

تاکنون قوی ترین سناریو در خصوص انقراض دایناسورها نظریه برخورد شهاب سنگ بوده است که فیزیکدانی به اسم لوئیس آلوارز مطرح کرد. در سال ۱۹۸۰ میلادی آلوارز و تیم تحقیقاتی‌اش شواهدی از عنصر ایریدیم به دست آوردند که بر اثر برخوردهای کیهانی ایجاد می‎‌شود و وقوع آن به ۶۵ میلیون سال پیش تخمین زده می‌شد. زمان زیادی نگذشت که در ناحیه‌ای از مکزیک محل برخورد احتمالی شهاب سنگ کشف شد که زمین شناسان زمان وقوع آن را به پایان دوره کرتاسه نسبت می‌دادند. با اینحال همچنان نمی‌توان گفت که تنها عامل انقراض دایناسورها همین برخورد شهاب سنگ باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *