دسته بندی نشده

یافته های جدید درباره انسان های نخستین

فکر می‌کنید به اندازه کافی درباره انسان‌های نخستین اطلاعات دارید. یافته‌های جدید نشان می‌دهند آن‌ها نه کم هوش و نه وحشی بودند. یافته‌های جدید نشان‌ می‌دهند انسان‌های نخستین متمدن بودن و حتی اهل هنر و خوردن غذاهای پخته بودند. در این مطلب پنج حقیقت عجیب درباره این انسان‌ها را می‌خوانید.

تا زمانی که نئاندرتال‌ها در 40 هزار سال گذشته ناپدید شدند، آن‌ها نزدیکترین خویشاوندان ما بودند. اما از سال 1856 میلادی که کشفیات درباره این موجودات شروع شد، همواره از آن‌ها به عنوان غارنشینان کم‌هوش و وحشی یاد شده است. یافته‌های جدید این تصورات را رد می‌کند.

همانطور که دانشمندان در یافته‌های جدید نشان داده‌اند با توجه به گیاهخواری آن‌ها، زندگی خانوادگی و مهارت‌های هنری، مفهوم اینکه آن‌ها گونه‌ای پایین دست و ابتدایی بودند با چالش روبرو شده است. موارد زیر نشان می‌دهد که آن‌ها زندگی متمدن داشته‌اند و دستاوردهایی هم بدست آورده‌اند.

انسان‌های نخستین

موجوداتی هوشمند در تهیه غذا

نئاندرتال‌ها در اوراسیا، از ولز شمالی تا فلسطین و سیبری، زندگی می‌کردند. در این منطقه وسیع شکی نیست که غذا به اندازه کافی برای آن‌ها وجود داشته است. این انسان‌ها به صورت جمعی به شکار موجوداتی همانند خرس‌ها، کرگدن‌ها و شترهای غظیم الجثه(اکنون منقرض شده‌اند) می‌رفتند.

از چوب نیزه می‌ساختند و در حالی که افرادی از دور چوب‌ها را پرت می‌کردند یکی دو نفر به حیوان نزدیک شده و نیزه چوبی را وارد بدن شکار می‌کردند. پس از کشتن حیوان، با ظرافت بسیاری پوست را جدا می‌کردند و حیوان را سلاخی می‌کردند و گوشت چرب حیوان را حتی خرد می‌کردند و به نظر استخوان‌ها را هم به خاطر مغز مغذی آن می‌جوشاندند.

نئاندرتال‌ها برای بازی پرندگان و خرگوش‌ها را شکار می‌کردند و حلزون جمع می‌کردند.  میوه و مغزهای خوراکی مثل پسته، گردو، دانه میوه کاج، خرما، انجیر، زیتون و انگور از مهمترین غذاهای نئاندرتال‌ها هستند. پژوهش‌ها همچنین نشان می‌دهند که در برخی نقاط مثل بلژیک و عراق آن‌ها حتی گیاهان را می‌پختند یا سرخ می‌کردند و می‌جوشاندند. به نظر می‌آید نئاندرتال‌ها بی توجه به محل زندگی‌شان از منابع غذایی آن منطقه تغذیه می‌کردند.

هنرمندانی اولیه

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها خلاق بودند و از نظر هنری نمادگرا محسوب می‌شوند. در دهه‌های گذشته مکان‌های بسیاری کشف شده است که نشان می‌دهد این موجودات به کار جمع کردن پر و چنگال پرندگان عادت داشتند. همچنین ابزارهای سنگی و استخوانی مختلف کشف شده است که کاربرد آن به صورت دقیق مشخص نیست. حتی یافته‌هایی نشان می‌دهد که حدود ۵۰ هزار سال پیش، نئاندرتال‌ها کف غار علامتی شبیه به هشتگ طراحی کرده‌اند که معنای آن مشخص نیست.

همچنین رنگدانه‌هایی هم از گذشته کشف شده‌اند که به نظر می‌رسد از آن برای ساخت ابزار مختلف استفاده شده است. فسیلی در ایتالیا کشف شده است که رنگ قرمز دارد و متعلق به ۴۵ هزار سال پیش است. همچنین فسیل‌هایی در اسپانیا به رنگ زرد و قرمز هم کشف شده است.

موجوداتی اهل خانواده و متمدن

به نظر می‌آید نئاندرتال‌ها در گروه‌های فامیلی کوچک و با پیوندهای عاطفی زندگی می‌کردند. تولد در آن زمان کاری خطرناک بوده و نوزادان به پرستاری به مدت یک سال نیاز داشتند. کودکان به صورت روزانه وارد فعالیت‌های بزرگسالان می‌شدند. کار سنگین استخوان بندی آن‌ها را محکم می‌کرد و خراش‌های کوچک روی دندان‌هایشان نشان می‌دهد که آن‌ها یاد می‌گرفتند که چطور با چاقوهای سنگی غذا بخورند.

این موجودات در پایان زندگی‌شان سرنوشتی عجیب داشتند. بررسی استخوان‌های آن‌ها نشان می‌دهد که بدن‌هایشان پس از مرگ با جسمی تیز پاره شده است و گاهی حتی خورده شده است. خوردن فرد مرده در گذشته اتفاقی معمول بوده است. اما روابط نئاندرتال‌ها فقط محدود به هم‌نوعان خودشان نمی‌شود. در سال ۲۰۱۰ میلادی اطلاعاتی بدست آمد که نشان می‌داد هومو ساپیان ها(انسان‌های مدرن) با آن‌ها ارتباط داشته‌اند و زاد و ولد هم داشته‌اند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که آن‌ها همچون ما حتی عاشق هم می‌شدند و وحشی نبودند.

موجوداتی که خلاق بودند

یکی از اسطوره‌هایی که همواره در خصوص نئاندرتال‌ها وجود داشته این است که آن‌ها به فناوری ابتدایی و ساده‌ای دسترسی داشته‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که در طول صدها و هزاران سال آن‌ها پیشرفت‌های شگرفی داشته‌اند. نئاندرتال‌ها نوآور بودند و به فن سنگ تراشی آگاه بودند.

آن‌ها همچنین از پوست درختان چسب می‌ساختند و از آن در ساختن ابزارهای مختلف استفاده می‌کردند. نئاندرتال‌ها همچنین از محصولات سنگی دیگری هم استفاده می‌کردند. آن‌ها از استخوان به عنوان ابزار سنگ‌ تراشی استفاده می‌کردند و گاهی این سنگ‌ها را می‌تراشیدند تا برای کارهای ریزه کاری استفاده می‌کردند. همچنین از پوست و پشم حیوانات برای پنهان شدن هم استفاده می‌کردند.

همانند بسیاری از جوامع باستانی، نئاندرتال‌ها هم از دهان خود برای بریدن چیزها استفاده می‌کردند. برخی از زنان آن‌ها خراشی روی دندان‌هایشان داشتند که متفاوت با مردان بوده و نشان می‌دهد که آن‌ها وظیفه مشخصی داشته‌اند.

آن‌ها ناپدید نشده‌اند

نئاندرتال‌ها هرگز منقرض نشده‌اند، دست کم از نظر ژنتیکی این اتفاق رخ نداده است. بین ۲۰ تا ۷۰ درصد ژنوم آن‌ها در بین ما زندگی می‌کند و در بین اوراسیایی‌ها پراکنده شده است. نظریه‌هایی نشان می‌دهد که شانس ما در زنده ماندن به نوع رژیم غذایی‌مان، ابزارهایی که ساخته‌ایم مربوط می‌شود. همچنین آن‌ها با شرایط آب و هوایی ناپیدارتری روبرو بوده‌اند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *